vrijdag, 10 februari 2006

117. De ommeganck - 2: Voormiddag

Negen miljoen fietsen in Beijing en zes miljard mensen op mijn wereldbol, zeg dat Katie Malua het gezegd heeft. Voor Albert is er maar eentje dat telt, zolang hij leeft. Ze zal het geweten hebben of zou het toch moeten weten. Laat er geen misverstand over bestaan, die ene is zijn Rosalientje en zij speelt niet mee in ‘allo, allo’.Gisteren heeft hij al zijn opdrachten uitgevoerd, behalve dat van het AVC, hij stond daar voor een gesloten deur. Bij zijn tweede poging, deze morgen, kan hij wel binnen en na zeven keer naar het luchthavenbelletje te hebben geluisterd mag hij op het beklaagdenstoeltje plaatsnemen. Te laat om iemand anders te laten voorgaan, zodat hij op het gastenstoeltje van die vriendelijke dame had kunnen zitten.Samen met die vent van het ACV neemt hij het overbodige papier door dat ze hem hebben toegestuurd en uiteindelijk gaat formulier 74bis onder de loep. “Ja, daar mogen wij niet aankomen, daar moet een stempel van de RVA op. Wij kunnen dat opsturen maar ge moet op minstens veertien dagen rekenen voor we dat terug hebben. De RVA is in de Lentestraat. Dat is achter de Zoo.”

Weer een maat voor niets dus, Albert pakt zijn boeltje en besluit dit deze namiddag te regelen. Bij het afscheid wordt de man hartelijk bedankt, hij glimlacht zowaar.

14:57 Gepost door Joris Luyten | Commentaren (0) | Tags: albert en alberta, plezier

De commentaren zijn gesloten.