zaterdag, 15 maart 2008

546 - ‘Ich bin ein Brabander’

‘Ich bin ein Brabander’.

Het klinkt al beter dan ‘Ich bin ein Berliner’. Sinds Kennedy is die vettige heerlijkheid wereldberoemd geworden.

Antwerpen is steeds de speelbal geweest tussen de Franse Kroon (die van over het water) en het Heilige Roomse Rijk der Duitse Natie. Van dat Duitse keizerrijk was Antwerpen een grensstad, vandaar het Markgraafschap Antwerpen (mark = grensgebied).

Antwerpen heeft steeds tot Brabant behoord, zelfs toen die Belgen op hun eigen begonnen in 1830. Het historische Brabant bestond toen uit drie nieuwe provincies: Brabant, Antwerpen en Noord-Brabant, verdeeld tussen België en Nederland (zoals Limburg).

In 1995 wordt, onder druk van de Vlaamse beweging, Brabant opgesplitst in de provincies Vlaams-Brabant, Waals-Brabant en het Brussels hoofdstedelijke gewest.

We doen niet aan politiek, maar als we dit landje gaan kapot maken, dan kan hier een nieuwe discussie ontstaan!

In de eerste straat rechts, voeren wij vanaf vandaag, de Brabantse vlag. Keep smiling!

080313-Brabantse Leeuw

16:17 Gepost door Joris Luyten | Commentaren (8) | Tags: antwerpen, weten

Commentaren

Interessante info.....Die leeuw heeft mooi gelakte nageltjes....
Groetjes Joris!

Gepost door: Ilona | zondag, 16 maart 2008

Hallo Het weekende is bijna weer voorbij en ik wens U voor morgen een fijne dag...liefs

Gepost door: Yolanda | zondag, 16 maart 2008

Las toevallig gisteren... in een bijlage van onze krant over de laatste overblijfselen van Holland in België...ga daar eerdaags misschien wel over posten! Is interessante materie hè...net als dit overigens!
En ja...je was nog laat op pad in blogland...half 2!! Oh oh oh...wat moet je halve trouwboek daar wel niet van vinden..?? :-)))))))))
Groetjessssssssss!

Gepost door: mizzD | zondag, 16 maart 2008

Hallo, Een fijne maandag gewenst.
Groetjes

Gepost door: Mythoske | maandag, 17 maart 2008

Koe Je heeft soms geen foto of artikeltje, van die koe in het zwembad zeker, dat zou tof zijn.
OOk een interventie dat ze niet vlug gaan vergeten, zo eentje van die goeie
groetjes
Luc

Gepost door: Luc | maandag, 17 maart 2008

:-) oh jah, ik ben een Vlaams-Brabander zenne :D

Gepost door: Blah | dinsdag, 18 maart 2008

VAN VOLKSVERDEDIGER NAAR VOLKSVERRAAD .


Van de Vlaamse strijd kan men zeggen dat (indien men die in zijn historische categorie plaatst waarin hij thuishoort) die ondubbelzinnig en duidelijk gerechtvaardigd was.

Er is een tijd geweest waarin de zich van verschillende Vlaamse dialecten bedienende bevolking in België als tweederangsburgers werden beschouwd.
De eersterangsburgers waren toen de zich van het Frans bedienende Bourgeoisie zowel in het zuiden als het noorden van het land, het waren dus niet zozeer de Vlamingen an sich die niet geacht werden maar wel zij die zich enkel maar in één van de Vlaamse dialecten konden uitdrukken.
De burgerij en de vrije beroepen, de adel, de klerikale wereld zowel als de wetgevende en uitvoerende machten bedienden zich immers allen van het Frans als onderlinge omgangstaal.
Het Frans had zich vooral dank zij de oprichting van de academie Française verspreid als het universele communicatiemiddel par excellence. Deze academie Française had zich als doel gesteld klaarheid te brengen in de Franse taal en het was zij die bepaalde wat voortaan als correct Frans
beschouwd zou worden.
Voor het eerst beschikte men zo over een officieel genormeerde levende taal.
Dit Frans zou daardoor algauw de internationale voertaal worden op het Europese vasteland.
Wie aldus deze taal beheerste beschikte over een bij uitstek geschikt instrument om in economisch, sociaal en politieke middens zijn eigen positie te onderhandelen.
De erbarmelijke levensomstandigheden maakten het voor de verpauperde en vooral agrarisch en proletarische bevolking in Vlaanderen quasi onmogelijk om hun positie op enigerlei wijze via de geijkte kanalen tot verbetering te brengen omdat immers alle administratie in het Frans verliep.
Het was dus noodzakelijk dat het Nederlands als officiële taal doorgang zou vinden bij de overheid, het onderwijs, de ambtenarij enz.opdat ook uniek Nederlandstalige Vlamingen de kansen zouden krijgen waarvan tot dan toe enkel Belgen die het Frans beheersten konden genieten.
In het zuiden van het land had de gewone bevolking het voordeel reeds van nature uit Franstalig te zijn waardoor zij deze extra sociale strijd niet hoefden te voeren.

De taalstrijd is dus niet een strijd geweest van Walen tegen Vlamingen zoals men in nationalistische kringen graag doet uitschijnen maar vooral een sociale strijd om erkenning van het Nederlands als officiële taal om zodoende iedere Belg waarlijk elkaars gelijke te maken.

De omstandigheden zijn heden ten dage geheel anders, de revolutionaire waarheid van gisteren is vandaag triviaal geworden.
De strijd is gestreden,aan alle rechtgeaarde eisen is voldaan.
De Vlaamse beweging kan de boeken met een gerust hart dicht doen en tevreden terugkijken op een bewonderswaardig parcours.

Intussen heeft er zich echter een verontrustende escalatie voorgedaan binnen deze Vlaamse beweging. Deze escalatie lijkt permanent van aard en voltrekt zich schijnbaar ongemerkt.
Een nefast soort flamingantisme stak de kop op, dit flamingantisme uit zich niet langer als de verdediger van de Vlaamse zaak binnen het Belgisch (federaal) bestel maar heeft een uitgesproken vijandige houding aangenomen tegen alles wat maar van ver of dichtbij enig verwantschap heeft met België.
Ondanks het onbetwistbare successtory van het Belgische natieproject (met een levensstandaard en kwaliteit die tot de beste ter wereld behoren) hebben zij het zich tot doel gemaakt om splinter voor splinter en op doordachte maar onverantwoordelijke wijze onze voorbeeldige welvaartstaat tot op de
grond af te breken.
Deze intussen geïnstitutionaliseerde en dus machtig geworden stroming laat niet na om zonder ophouden continue uitingen van ergernis ,nestbevuiling, subjectief afgeschilderde feiten gelardeerd met vrijblijvend ongenuanceerd en theoretisch gebazel de wereld in te sturen.
Voor deze geraffineerd ten uitvoer gebrachte maar sterk manipulatieve propagandastroom gebruiken zij de intussen slaafs, want van hen afhankelijk geworden massamedia (waarin ze trouwens verschillende niet onbelangrijke machtsposities verworven hebben).
Terzelfder tijd geven zij aan de hand van onrealistische mooie voorstellingen en het opdringen van valse verwachtingen blijk van een ongelooflijke naïviteit en een lichtgelovig optimisme ten overstaan van hun Vlaamse onafhankelijkheidsstreven, het zijn symptomen van hun overdreven en
ongegrond zelfvertrouwen.
Alle heil voor de al dan niet sterk uitvergrote of dikwijls zelfs imaginaire problemen eigen aan België ligt in deze repetitief eenvoudig voorgestelde oplossing.
Over de onvermijdelijke neerwaartse welzijnsspiraal dat dit alles met zich mee zou brengen rept men met geen woord, alle nadelen worden verloochend, verdrongen of geprojecteerd op anderen, conflicten worden achtereenvolgens gecreëerd, gepolariseerd en ten slotte geëscaleerd tot uiteindelijk het rauwe separatisme naar voor wordt geschoven.
Via deze ingeoefende en tot gewoonten verworden politieke manoeuvres beïnvloeden en vergiftigen ze zo de publieke opinie in Vlaanderen.
Aan de hand van deze subtiel opgezette maskerade sporen ze er de bevolking heimelijk toe aan om onbewust toe te geven aan het onderhuidse egoïsme aanwezig in ieder van ons.
Dit is echter alleen maar mogelijk doordat men dit egoïsme niet als dusdanig ervaart, het werd immers bij voorbaat al gelegitimeerd door allerlei schijnrechtvaardigheden.

Dat het verbreken van de gezamenlijk opgebouwde en in stand gehouden nationale solidariteit onvermijdelijk zal leiden tot een algehele verarming van de gehele bevolking is nochtans een vaststaand feit.

Een belangrijk deel van de Vlaamse beweging anno 2007 zou men in de huidige context dus beter kunnen omschrijven als Vlaamse Volks Bedrog.
Alle initiële eisen uit hun ontstaansperiode (en meer) zijn intussen
realiteit geworden.
Het ontspoorde eisenpakket van de huidige dag heeft niets meer te maken met de Vlaamse zaak op welke manier dan ook.
De sociale anomalieën die aanleiding waren voor de oprichting van de beweging lijken pervers genoeg diegenen te zijn die ze nu met hand en tand
verdedigen.

Gepost door: Branco | zaterdag, 22 maart 2008

Wie Branco ook is, het is een sterk artikel. Er kan niets op tegen zijn om onze taal te verdedigen, dat zijn we hystorisch gewoon en moeten we blijven doen. Fanatisme is echter niet aan te bevelen.

Gepost door: gidsjoris | zondag, 23 maart 2008

De commentaren zijn gesloten.